Επιλογή 1: Διφωσφονικά (πρώτη γραμμή στις περισσότερες)

Πότε τα προτιμάς

• Νεοδιαγνωσμένη οστεοπόρωση

• Χωρίς πρόσφατο κάταγμα

• T-score γύρω στο −2,5 έως −2,8

• FRAX όχι τρομακτικός

• Καλή νεφρική λειτουργία

• Ασθενής που δεν θέλεις να “παντρευτεί” θεραπεία εφ’ όρου ζωής

Γιατί ξεκινάς με αυτά

• Μακρά εμπειρία, τεράστια βιβλιογραφία

• Φθηνά, δοκιμασμένα

• Μπορείς να κάνεις drug holiday

• Αν τα σταματήσεις → δεν καταρρέει το οστό

Μειονεκτήματα

• Μέτρια αύξηση BMD

• Γαστρεντερικά θέματα

• Συμμόρφωση τύπου… «πάρε το χάπι όρθια, νηστική, χωρίς καφέ, χωρίς ζωή»

Κλασική επιλογή:

• Alendronate

• Zoledronic acid

Επιλογή 2: Denosumab (όχι για όλους, αλλά πολύ δυνατό)

Πότε το σκέφτεσαι σοβαρά

• Υψηλός ή πολύ υψηλός καταγματικός κίνδυνος

• Προϋπάρχον σπονδυλικό ή ισχιακό κάταγμα

• Πολύ χαμηλό T-score (< −3)

• Αποτυχία ή δυσανεξία σε διφωσφονικά

• Χρόνια νεφρική νόσος (όχι τελικού σταδίου)

Γιατί είναι ισχυρό

• Ταχεία και εντυπωσιακή αύξηση BMD

• Ισχυρή μείωση καταγμάτων

• Υποδόρια ένεση ανά 6 μήνες → τέλεια συμμόρφωση

Το μεγάλο ΠΡΟΒΛΗΜΑ 

Αν το σταματήσεις απότομα → rebound οστεοπόρωση + πολλαπλά σπονδυλικά κατάγματα

Δηλαδή: Το denosumab δεν συγχωρεί λάθη εξόδου.

Φάρμακο: Denosumab

Το καθαρό συμπέρασμα (χωρίς διπλωματία)

Ξεκινάς με διφωσφονικό όταν:

• Μέτριος κίνδυνος

• Πρώτη διάγνωση

• Θέλεις ασφάλεια, ευελιξία και exit strategy

Ξεκινάς με denosumab όταν:

• Υψηλός / πολύ υψηλός καταγματικός κίνδυνος

• Υπάρχει ήδη κάταγμα

• Ξέρεις ότι θα τηρήσεις σωστό sequencing (π.χ. μετά διφωσφονικό)

Χρυσός κανόνας:  Το denosumab δεν είναι “απλώς πιο δυνατό διφωσφονικό”. Είναι στρατηγική δέσμευση.